Bevallingsverslag van M. en S. 30 juni 2007
Ik heb gekozen voor een Doula bij mijn bevalling omdat geen van de mensen die ik bij de bevalling gevraagd had aanwezig te zijn, mij voor 100% zekerheid konden geven dat ze er daadwerkelijk bij konden zijn. Ik wilde 100% zekerheid hebben dat ik in ieder geval niet alleen zou zijn op moment van bevallen.
Na een 1e kennismaking en vervolg gesprek bij mij thuis met Doula Teddy Roorda heb ik mbv een handleiding die ik van haar kreeg een bevallingsplan geschreven. Het dwong me goed na te denken over mijn wensen rondom de bevalling. Veel van deze wensen zouden niet in mij opgekomen zijn als ik geen doula had gehad, zoals dat ik met partner de navelstreng pas wil doorknippen als deze is uitgeklopt. Teddy heeft mijn wensen met mij nabesproken en aangevuld. Het bevallingsplan heb ik tevens aan mijn verloskundige gegeven. Ik heb Teddy gevraagd om tijdens de bevalling mijn 1ste aanspreekpunt te zijn en mijn wensen in de gaten te houden. Door de gesprekken met Teddy voelde ik me goed op de bevalling voorbereid en was er klaar voor, ik zag er niet tegen op. Tevens heeft Teddy me een rug massage gegeven. Ik wilde dit graag om alvast aan haar aanraking te wennen zodat ik me niet ongemakkelijk zou voelen op moment dat ik het nodig zou kunnen hebben. Teddy informeerde in de weken nadat het verslag af was geregeld hoe het met mij ging, per telefoon, sms en email. Ze informeerde me ook als ze ergens heen ging, dat ik haar dan wel kon bereiken. Dat gaf mij een gerustgesteld gevoel. Ik zou zeker niet alleen zijn tijdens de bevalling. De mailtjes en gesprekken waren steeds een prettige combinatie van betrokkenheid en deskundigheid. Ik ervoer Teddy’s hulp voor de bevalling al als een hele steun. Teddy liet bij mij een ‘skippy’bal achter om op te zitten om de weeën op te vangen.
Na 2 nachten van voorween en zonder slaap nam ik op vrijdag 29 juni in overleg met de verloskundige ’s avonds een slaappil. Nadat ik de slaappil genomen had werden de weeën steeds heftiger. Het opvangen ging moeizaam en de weeën werden ook regelmatiger. Om een uur of 23 heb ik Teddy weer gebeld en zij is direct gekomen. Na een massage van haar ben ik weer onder de douche gaan zitten omdat ik me daar het beste kon ontspannen.
Teddy hield nu de tijd in de gaten tussen 2 weeën. Dat vond ik erg fijn want ik vond het lastig om zelf steeds te timen. Geregeld informeerde Teddy hoe het ging onder de douche en vertelde hoeveel tijd er tussen de weeën zat. Om een uur of 4 vroeg Teddy of ze de verloskundige moest bellen. Heel graag!
De verloskundige constateerde 5 cm ontsluiting.
Teddy heeft bij aankomst mijn bevallingsplan met mijn wensen aan de verpleging/verloskundige van het ziekenhuis gegeven. Zo was het ziekenhuis ook op de hoogte van mijn wensen. Ook had Teddy wat te eten mee voor ieder, maar ikzelf moest er niet aan denken. S. en Teddy hadden inmiddels natuurlijk wel trek gekregen. In het ziekenhuis ben ik eerst even op de bal gaan zitten die Teddy voor me meegenomen had, daarna heb ik een hele tijd in bad gelegen. Teddy is de hele tijd bij me geweest. Inmiddels was de verloskundige ook gearriveerd. Op een gegeven moment wilde ze weten hoeveel ontsluiting ik had en ben ik uit bad gegaan, op bed.
De verloskundige brak mijn vliezen en omdat de baby in het vruchtwater had gepoept, nam het ziekenhuis de bevalling over. De weeën namen weer af en de verloskundige van het ziekenhuis besloot dat ik aan het infuus moest om de weeën op te wekken. Ik baalde daarvan, wilde het allemaal zelf doen op een natuurlijke manier. Ik wilde zo graag een normale natuurlijke bevalling zonder poespas en nu ging er vanalles mis in mijn ogen.
Het infuus deed ook pijn en de weeën opvangen werd steeds moeilijker. Ik kreeg toen ook persweeën maar mocht nog niet mee persen, er was pas 8 cm ontsluiting. Ik moest op mijn zij liggen. Me omdraaien ging alleen maar tussen de weeën door met hulp van S. en Teddy. Ik hield het niet meer vol. Ik mocht op gegeven moment op het hoogtepunt van de wee wel een beetje meepersen.
De verloskundige zou om 11.30 uur weer komen kijken. Dat was nog 3 kwartier en ik deed niets anders dan op de klok kijken. Ik kon niet wachten tot het 11.30 uur zou zijn. Ik maakte me inmiddels wel zorgen of het wel goed ging, kon de pijn niet meer verdragen, wilde pijnstillers.
Teddy en S. waren al die tijd bij me, ieder aan een kant van het bed. Ik had ze beiden echt nodig om de moed erin te houden. Ik kneep eerst steeds in Teddy’s hand en zij pufte steeds mee en sprak me bemoedigend toe. Op gegeven moment had ik de hand van S. vast en wilde ik hem steeds naast me om in zijn hand te knijpen. Ik durfde hem harder te knijpen en hij moedigde me ook aan en pufte mee. S. nam langzaam Teddy’s rol over, zo leek het. Teddy bleef aan de andere kant van het bed staan en bleef me ook bemoedigend toespreken en meepuffen.
De verloskundige kwam weer en ik mocht nu echt persen. Geen pijnstillers dus. Mbv de verloskundige lukte het om goed te persen. Ik had haar er echt bij nodig, haar aanmoediging, anders kon ik de kracht niet vinden. S. ondersteunde steeds mijn hoofd terwijl ik zijn andere hand fijn kneep.
Helaas schoot het niet genoeg op en lag de baby toch niet helemaal goed, ze lag met haar gezichtje richting mijn buik ipv richting mijn rug. De gynaecoloog werd erbij gehaald en die wilde de vacuümpomp gebruiken. Niet leuk om te horen maar ik wilde de baby er zo snel mogelijk uit hebben en het maakte me niet meer uit hoe, als ze er maar uitkwam. Toen de gynaecoloog aan de pomp trok moest ik meepersen maar ik kon alleen maar schreeuwen van de pijn. Ik had het gevoel alsof ik uit elkaar gerukt werd daar beneden. Ik weet nog goed dat hij zei: gebruik die kracht die je uitschreeuwde bij de volgende wee om te persen. En dat deed ik een aantal keer. Maar ik hield het niet meer uit. Op gegeven moment zei Teddy: kijk, je kan je kindje zien, en wees tussen mijn benen. Ik kon het niet geloven, dat ze er toch uitkwam, ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren.
Ik keek wel even maar kon niet blijven kijken, ze zat nog half in me, ze moest eruit en dat was het enige waarop ik me kon richten.
En eindelijk lag ze om 12.37 uur op mijn buik!! Een meisje, en ik maar denken dat er een jongetje uit zou komen! En wat leek ze op S.! Haar duimnageltjes waren echt van een dame, lang en puntig, zo schattig. Samen met S. heb ik de navelstreng doorgeknipt. Daarna mocht ze aan de borst. Nadat de placenta was geboren, liet de gynaecoloog deze op mijn vraag zien en zei dat hij goed checkt of deze er helemaal compleet is. Daarna is hij begonnen met hechten. Nou het deed me niets meer. Ik had alleen maar oog voor mijn dochter, merkte niet eens dat de gynaecoloog ook nog bezig was.
Ik was mijn hele bevallingsplan vergeten tijdens/na de bevalling maar ik hoorde Teddy wel geregeld iets vragen/zeggen tegen het ziekenhuispersoneel, dat ik dacht, o ja dat staat in mijn bevallingsplan.
Zoals of de navelstreng uitgeklopt was? Teddy heeft steeds mijn wensen scherp in de gaten gehouden. En al kon het me niet meer zoveel schelen op het moment zelf of mijn wensen wel of niet nagekomen werden, achteraf ben ik wel blij dat Teddy dat gedaan heeft. Er is niets gebeurd zonder mijn ‘toestemming’.
Teddy heeft prachtige foto’s gemaakt vanaf het moment dat onze dochter is geboren. Nadat het ziekenhuispersoneel ons even alleen liet is Teddy nog even gebleven voor beschuit met muisjes en is daarna naar huis gegaan. Voor haar en S. was het ook een lange zit geweest, Teddy was ook al vanaf vrijdagochtend 5 uur in touw! S. en ik waren (en zijn nog steeds) haar reuze dankbaar. Niet voor mij, maar ook voor S. was Teddy een grote steun. Ik had het idee dat ze geregeld oogcontact hadden over hoe het ging. Er over praten mocht van mij niet omdat ik me dan alleen maar meer druk ging maken.
Maar toen Teddy naar huis was heeft hij een aantal keer gezegd dat ze zoveel voor ons gedaan heeft. En toen ineens had ik een trek! Gelukkig had Teddy nog wat te eten achtergelaten dat S. in mijn tas gestopt had!
Ik ben heel blij dat ik een doula heb ingeschakeld en dat Teddy dit was.
Door de voorbereidende gesprekken met haar had ik geen angst meer voor de bevalling. Haar warme en deskundige betrokkenheid vond ik een prettige combinatie, ik ervoer haar echt als een steun en vraagbaak naar de bevalling toe. Tijdens de bevalling is ze er ook voor meer dan 100% voor mij geweest. Door er te zijn en te steunen wanneer ik het nodig had maar ook door wat afstand te nemen op de juiste momenten. Ook na de bevalling vond ik het heel prettig om alles nog eens met haar door te spreken omdat ik nog zoveel vragen had over hoe de bevalling was gegaan. Het verslag dat Teddy geschreven heeft over de bevalling is heel mooi en gedetailleerd. M. en S.
